لقاء يار

يك روز سوراخ كوچكي در يك پيله ظاهر شد. شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده درپيله نگاه كرد.

سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي تواند ادامه دهد.

آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد. پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.

آن شخص باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بالهاي پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.

هيچ اتفاقي نيفتاد!!!

در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.

چيزي که آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن، راهي بود که خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش قرار داده بود تا پروانه بعد از خروج از پيله بتواند پرواز کند.

گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم.

اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم، به اندازه کافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز کنيم.

+ نوشته شده در جمعه 8 اردیبهشت1385ساعت 23:17 توسط سايه‌ي خورشيد |

	سلام بر نورانيتت
مهدي سلام سلام! سلام به تو كه چون آبي در دريا، عمق وجودم را فرا گرفته‌اي و شوق وصالت گوشه‌نشينان آسمان‌ها را نيز حيران كرده. اين گوش‌ها و چشم‌هاي منتظر مي‌شوند زمزمه‌ي دعاهاي شبانه‌ و آدينه‌ات را و مي‌بينند فرو ريختن اشك‌هاي نازنين تو را. تقدير كند وصالت بر ما روشن و نورت جلاي دلهامان. شايدها و شايدها، جنون و پريشاني، دوري و گفتن، سير در تاريكي و گريان در باران، تنها تو را مي‌طلبد و آشفتگي‌هاي دامان زده از فراقت را طلب مي‌كند. و هاي وهاي كه گاهي و گاهي كي شود نداي دل‌انگيزت از حجاب‌ها گذر كند و بغض نشكفته‌ام غم دوريت را شكوفا كند. بدي و سياهي،‌ در كوير هستيم هست! اما نورانيتت مرا محو كرده و در پي تو بودن راه راهيان شور و دل‌دادگان به شوق ديدارت را آشكار. پاسخي نشنيدم و گوي كه گفتي و گوشي نبود كه شنوايت باشم. شايد و شايد انتظار پايان رسد! آقا سلام هزار سال نديدمت نيامدي هزار سال * تو بودي و نيامدم ببينمت هزار سال يا رب المهدي به حق المهدي اشف صدرالمهدي به ظهور المهدي(عج) يا زهرا(س)
+ نوشته شده در جمعه 1 اردیبهشت1385ساعت 22:20 توسط سايه‌ي خورشيد \|

	درباره
شايد آن موقع با تونبودنم تو با من بودي كه مجال دل‌دادگي را شد. شايد آن روز دستم در دست تو بود و من بي تو. شايد آنكس كه نگاهم مي‌كرد تو بودي كه نگاهش نكردم. شايد آن روزي كه بيايي دگر تو و دست و چشمانت را نداشته باشم هرچند تو آمده‌اي و اين منم كه نرسيده ام. مهدی سلام


صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو وبلاگ

	نوشته هاي پيشين
شهریور 1388 شهریور 1386 مرداد 1386 خرداد 1386 آبان 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384

	پيوندهاي روزانه
تبيان راديو معارف نشريه موعود ادرس پايگاهها اجلاس مهدويت کتاب نهج البلاغه پايگاه امام علي(ع) خبر گذاری شبستان شبکه حضرت مهدي مرکز امام مهدي(عج)

	پيوندها
اتشفشان دل


RSS POWERED BY BLOGFA.COM