دست‌های تو برای نسیم‌های غریب که با نگاه پر تپش چون رویش شقایق به خورشید تواضع می‌دهد، مشک است ؛ و طنین گلبرگ‌های مخملی که از سیری عطش با نوازش زمین آسمان را خم می‌کند، اشک است.            

آب هر چه باشد مهمان ناخوانده‌ایست برای تشنگی، اما بودنت زخم‌های کهنه را چونان  شعله‌های به خوف در آمده از باران به زنجیر می‌کشد و این حکایت است.                                                                  

مگر نه این است رهایی! از عطر حضور تو فاصله را به تیغ می‌کشد و تشنه به سجده می‌افتد و از خنکای نفست چشمه‌ی تبرک را به خاک تب‌دار می‌پاشد تا اینکه ترنم صدای تو دلش را مطمئن سازد و تنهایی چه بی‌نهایت است.                                                                             

پس چرا سنگینی یه نگاه سرخ را در تصویر ساکت رود قاب کردی؟ ودر برابر فریادهای طعنه با گرسنگان تردید، فقط ذکر کاسه‌های خالی را بر دیده‌گان تر زمزمه کردی؟ مگر ندیده‌ای کبوتران سفید و خسته‌ای  که زمانی  شانه‌هایت پناهشان بود و آن حرمتی که به اعتبار تو آزاد قدم بر می‌داشت ، و غنچه‌ای که با حس وجود تو در حال شکفتن بود؛ چگونه خاک به غم نشسته را مأمن امن دلهره‌هایشان کردند؟ شاید تو ندیده‌ای .تو ندیده‌ای !چشم‌های تو نلرزید، چون در نگاه زمین آسمان را  نشانه گرفته بودی .......... اما تو گواه بر حرف‌هایی که سوار بر غبار در گوش تو پياده مي‌شد.

بودی؟؟!                                                                             

پس چرا رفتی واین آرزوی پر شرم را در دل آب بی وجدان گذاشتی، و پشیمانی را بغضی کردی در حنجره‌های پر سکوت که از هیا هوی اعماق چشمان فریاد می‌زد، بهانه‌ي نیلی شدن صبر بود اما آن نفس پر از .............. .